Sleigh Bells!

Derek E. Miller speelde in de hardcore band Poison the Well, Alison Krauss zong in de teen bubblepop girl band Rubyblue. Men neemt een blender, een paar stevige amplifiers en drukt op start.

Yeah.

Geeky Shit Dat Ik Grappig Vind

Canon 7D vs. Barbie Video Girl van Brandon Bloch.

Ik ruik festivals voor kortfilms exclusief gedraaid op Barbie Video Girl, yezzir I do.

88 jaar later...

88 jaar later en de meeste beelden die pellicule vandaag draait zijn nog geen vierde zo fascinerend, goed belicht of roepen zo treffend een sfeer op.

Makes me wanna rant!

De Bossen van Han

Objectief gezien kon gesteld worden dat hier aan wielrennen werd gedaan. Volgens Brenda en Hilda betrof het topsport. Zover wou Tim niet gaan.

"Tim, gij zijt een homo, gij moet zwijgen." Als Brenda aan topsport deed, hoefde ze niet tegengesproken worden. Haar suikers waren laag, het bloed steeg haar sneller naar d'r kop. Brenda wist zeker dat er nog nooit zo door de bossen van Han was getripletandemt als dat nu het geval was. "Dat moet toch een record zijn. Dat kan toch niet anders." Hoe zij demarreerde, hoe zij die trappers de as rond stuwde. Volgens Brenda was Brenda goed bezig.

Tim zag het anders. Hij zag Hilda's vetbandjes dansen op het zadel voor hem. Hij zag dat hoe krachtig Brenda ook dacht dat ze die pedalen rond joeg, ze feitelijk gewoon aan het vechten was tegen Hilda's logge tempo. De Hilda die haar korte adem ook nog eens handig verspilde aan non-aanmoedigen als "Ja!" en "(bemoedigende kreun)". Volgens Tim was het kantoorrecord stellig buiten bereik.

"Misschien moeten we stoppen? Brenda?"

"Hmm? Wat?"

"Brenda!"

"Wat?"

"Misschien moeten we stoppen?"

"Wàt!?"

"Voor Hilda."

"Hilda?"

"EEH!"

Met die laatste kreet bleek Hilda's kaars, die al een tijdje vervaarlijk aan het doven was geslagen, definitief uit. Ze zakte als een pudding in elkaar, tuimelde de triple tandem af en trok daarbij de rest met zich mee.

Objectief kon gesteld worden dat hier aan vallen werd gedaan. Volgens Tim was het de verschrikkelijkste valpartij ooit. Volgens Brenda reageert Tim's brein niet goed op pijn.

"De kaart zegt dat we naar hier moeten."

"Brenda. Nu zijt gij toch aan het zwanzen."

"Tim, jong, niet zagen. We nemen ons Hilda gewoon mee. Gij een arm, ik een arm. We lopen wij gewoon naar het record, zo simpel is dat."

Zo simpel was dat niet. Een licht morbide obese vrouw van eind de dertig sleep je nu eenmaal niet zo makkelijk de bossen van Han door.

Aan een boom die volgens Tim veel weg had van een vrachtwagen, gaf Brenda het eindelijk op. "Oké," hijgde ze, haar handen op d'r dijen. "Oké. Nieuw plan."

"Ik stel voor dat we Hendrik bellen en zeggen dat hij ons komt hal--"

Brenda griste de GSM uit Tim's handen en gooide hem in de dichtstbijzijnde ravijn. Het moet gezegd, het kon ook een meer zijn geweest.

"Zot! Een jaar gratis eerste bediening aan den espresso, Tim? Zomaar - poef - weg? Wij doen wij verder."

Tim staarde met open mond naar de ravijn dat ook een meer kon zijn geweest. "Gij hebt onze enigste GSM weggegooid."

"We hebben nog drie uur, Tim. GSM's brengen ons geen jaar eerste bediening aan den espresso. Doorzettingsvermogen, dat hebben we nodig."

Tegen de avond had doorzettingsvermogen hun meer dan genoeg foolproof plannen opgeleverd, maar weinig meetbaar succes en nu zaten ze met zijn allen (hoewel er in Hilda's geval meer van liggen dan werkelijk zitten kon gesproken worden) hopeloos verdwaald rond een kampvuur.

Tim brak de lange stilte. "Ik heb gehoord dat hier everzwijnen zitten," fluisterde hij. Brenda porde met haar stok in het vuur en knikte bedrukt. "En beren. Niet heel veel, maar toch: beren." Tim trok grote, bange ogen en legde zijn hoofd op Brenda's schoot.

"Ik ben bang," gaf hij toe. Brenda kamde met haar vrije hand zachtjes Tim's haren door. "Ssh, Tim, ssh. Ik zal u wel beschermen tegen de boze beren. En met ons Hilda zijn we zeker nog tot Kerstmis zoet. Op zijn minst."

Objectief kon gesteld worden dat er door Tim op dat moment aan huilen werd gedaan. Het waren stille, moedeloze, bittere tranen, die van Tim. Bitter en stil.

Om maar te zeggen dat een bende marginalen niet moeten gaan zitten rondvozen in de bossen van Han.

Voeg Me Toe

De man op teevee telt af. Tien, negen, acht, ...

Hij heeft een feesthoed en een maniakale grijns op. Geen van de twee staat me aan.

Ze zeggen dat eenzame mensen geneigd zijn zelfmoord te plegen op feestdagen. Ze zeggen het alsof het zo hoort, die zelfmoord, alsof dat het hoffelijkste is dat je in die situatie kan doen.

Ik weet het niet. Ik ben niet eenzaam. Ik heb 1,456 vrienden op facebook.

Je zou misschien denken dat ik eenzaam ben als je me nu ziet. Maar als mijn Looney Tunes-pyama en bijhorende pantoffels iets verraden, zal het wel mijn voortreffelijke smaak in nachtkledij zijn. Dat heb je of dat heb je niet. Noem het een gave.

Mag ik je nog eens iets vertellen? Eenzaamheid koopt je geen übermoderne luxeloft in de meest trendy wijk van de stad. Zo'n loft is het uithangbord van een sociaal (en seksueel, dankjewel) gezonde levenstijl. Zo is dat.

Dus fuck off met je medelijden omdat ik toevallig voor teevee aan het masturberen ben in m'n Looney Tunes-pyama op nieuwjaar. Zoiets doe je nu eenmaal niet met twee, slimme. Dat hoort niet.

Ik ben bezig met een speciaal project. Ik wil klaarkomen als de televisiepersoonlijkheid roept: ...één! Gelukkig nieuwjaar! Dus, ja.

Het is een stiekeme droom van elke man en seksueel actieve vrouw om met een orgasme het nieuwe jaar in te gaan. Zo is dat. Het nieuwe jaar ingedreund met het inzicht dat het vanaf dan alleen nog maar bergaf kan. Tezamen met het vuurwerk een nieuw hoofdstuk van je leven in geknald. Hallelujay! Daar wimpelt een mens als ik gaarne al zijn invitaties voor af.

Maar ik moet eerlijk zijn: nog zeven seconden te gaan en het ging ooit beter.

Het is de man op teevee.

Hij staart me aan, met zijn feesthoed en zijn maniakale grijns. Hij beschuldigt me. Hij roept niet zes! maar sex!, niet vijf! maar lijf!. In kort: hij vindt me maar een zielige loser.

Daar word ik nou niet bepaald botergeil van.

Ik kijk naar de foto in mijn hand. Nu kijkt ook het ontblote meisje me beschuldigend aan. De seconden tikken weg (...drie...twee...). Mijn penis trekt zich langzaam terug.

...één! Gelukkig nieuwjaar! Een onbegrijpelijke explosie van euforie barst los.

Niet beginnen gnuiven, maar ik voel er zelf niets van. Eerlijk gezegd heb ik me tot op dat punt in mijn leven nog niet vaak slechter gevoeld. Met m'n tissues op de salontafel.

De man op teevee heeft het nu over goede voornemens.

Goede voornemens. Ik loop naar mijn laptop. M'n penis hangt halfstok uit de Looney Tunes-broek te wapperen.

Goede voornemens. Ik zoek naar "Audrey Latte" op facebook. Haar profielfoto komt ongeveer overeen met de foto in mijn hand. Blond haar waar er vroeger bruin was. "Toevoegen als vriend". Ik overweeg het.

Goede voornemens. Er wordt mij gevraagd of ik een persoonlijk bericht wil schrijven voor het verzoek verzonden wordt. Ik typ iets en delete het. Wacht een hele poos.

Uiteindelijk schrijf ik iets korter.

Nu staat er:

Sorry.

Voeg Me Toe.

Op mijn luxeloft, tussen de exploderende, fluorescerende regen en het gejoel van overtrokken stembanden, wacht ik op mijn 1,457ste vriend.

Een hele nacht, als het moet.

Hide Your Husbands!

Je weet dat een remix geslaagd is als je het de godganse dag loopt te zingen, neuriëen, drummen en je het van zijn leven niet meer uit uw kop krijgt.

Afspelen op eigen risico, dus.

The Game Layer

Seth Priebatsch is 21 en CEO van het internet-fenomeen in waiting SVNGR.

Op TED legde hij onlangs het idee achter SVNGR uit. Kort samengevat: na onze sociale contacten (facebook) zal ook de commerciële werkelijkheid stilaan gedigitaliseerd (gedigitaliseerd?) raken. Dit is de Game Layer. Don't get it?

Bekijk dit dan even.

On a side note:

Microsoft stelde ook zijn toekomstige game-experience voor.

Kort samengevat: binnen vijf jaar heeft niemand nog vrienden.