Voeg Me Toe

De man op teevee telt af. Tien, negen, acht, ...

Hij heeft een feesthoed en een maniakale grijns op. Geen van de twee staat me aan.

Ze zeggen dat eenzame mensen geneigd zijn zelfmoord te plegen op feestdagen. Ze zeggen het alsof het zo hoort, die zelfmoord, alsof dat het hoffelijkste is dat je in die situatie kan doen.

Ik weet het niet. Ik ben niet eenzaam. Ik heb 1,456 vrienden op facebook.

Je zou misschien denken dat ik eenzaam ben als je me nu ziet. Maar als mijn Looney Tunes-pyama en bijhorende pantoffels iets verraden, zal het wel mijn voortreffelijke smaak in nachtkledij zijn. Dat heb je of dat heb je niet. Noem het een gave.

Mag ik je nog eens iets vertellen? Eenzaamheid koopt je geen übermoderne luxeloft in de meest trendy wijk van de stad. Zo'n loft is het uithangbord van een sociaal (en seksueel, dankjewel) gezonde levenstijl. Zo is dat.

Dus fuck off met je medelijden omdat ik toevallig voor teevee aan het masturberen ben in m'n Looney Tunes-pyama op nieuwjaar. Zoiets doe je nu eenmaal niet met twee, slimme. Dat hoort niet.

Ik ben bezig met een speciaal project. Ik wil klaarkomen als de televisiepersoonlijkheid roept: ...één! Gelukkig nieuwjaar! Dus, ja.

Het is een stiekeme droom van elke man en seksueel actieve vrouw om met een orgasme het nieuwe jaar in te gaan. Zo is dat. Het nieuwe jaar ingedreund met het inzicht dat het vanaf dan alleen nog maar bergaf kan. Tezamen met het vuurwerk een nieuw hoofdstuk van je leven in geknald. Hallelujay! Daar wimpelt een mens als ik gaarne al zijn invitaties voor af.

Maar ik moet eerlijk zijn: nog zeven seconden te gaan en het ging ooit beter.

Het is de man op teevee.

Hij staart me aan, met zijn feesthoed en zijn maniakale grijns. Hij beschuldigt me. Hij roept niet zes! maar sex!, niet vijf! maar lijf!. In kort: hij vindt me maar een zielige loser.

Daar word ik nou niet bepaald botergeil van.

Ik kijk naar de foto in mijn hand. Nu kijkt ook het ontblote meisje me beschuldigend aan. De seconden tikken weg (...drie...twee...). Mijn penis trekt zich langzaam terug.

...één! Gelukkig nieuwjaar! Een onbegrijpelijke explosie van euforie barst los.

Niet beginnen gnuiven, maar ik voel er zelf niets van. Eerlijk gezegd heb ik me tot op dat punt in mijn leven nog niet vaak slechter gevoeld. Met m'n tissues op de salontafel.

De man op teevee heeft het nu over goede voornemens.

Goede voornemens. Ik loop naar mijn laptop. M'n penis hangt halfstok uit de Looney Tunes-broek te wapperen.

Goede voornemens. Ik zoek naar "Audrey Latte" op facebook. Haar profielfoto komt ongeveer overeen met de foto in mijn hand. Blond haar waar er vroeger bruin was. "Toevoegen als vriend". Ik overweeg het.

Goede voornemens. Er wordt mij gevraagd of ik een persoonlijk bericht wil schrijven voor het verzoek verzonden wordt. Ik typ iets en delete het. Wacht een hele poos.

Uiteindelijk schrijf ik iets korter.

Nu staat er:

Sorry.

Voeg Me Toe.

Op mijn luxeloft, tussen de exploderende, fluorescerende regen en het gejoel van overtrokken stembanden, wacht ik op mijn 1,457ste vriend.

Een hele nacht, als het moet.

Hide Your Husbands!

Je weet dat een remix geslaagd is als je het de godganse dag loopt te zingen, neuriëen, drummen en je het van zijn leven niet meer uit uw kop krijgt.

Afspelen op eigen risico, dus.

The Game Layer

Seth Priebatsch is 21 en CEO van het internet-fenomeen in waiting SVNGR.

Op TED legde hij onlangs het idee achter SVNGR uit. Kort samengevat: na onze sociale contacten (facebook) zal ook de commerciële werkelijkheid stilaan gedigitaliseerd (gedigitaliseerd?) raken. Dit is de Game Layer. Don't get it?

Bekijk dit dan even.

On a side note:

Microsoft stelde ook zijn toekomstige game-experience voor.

Kort samengevat: binnen vijf jaar heeft niemand nog vrienden.

Anal Beads & Butt Plugs

Wie heeft ooit gezegd dat je geen reclame kon maken voor Butt Plugs, Anal Beads of andere goody-goods?

Super ad. Simpel, duidelijk en hilarisch.

Blogger doet moeilijk, dus voor de foto's zal je hier en hier moeten klikken.

Francesco Sambo

Francesco Sambo's zelfportretten -- eh, ongeveer.

Under New Management

Saaie blogs hebben eens in de zoveel tijd nood aan volledige vernieling.

Hamer, bijl, tuinschaar, 88-mm kanonnen, you name it. Denk destructief. Denk Perez Hilton op een Salvia-trip.

Wat overblijft is afval. Denk chaos. Denk anarchie. Denk Kant en Nietzsche sumoworstelend op een blitzy vuilnisbelt.

Just the way we like it.

Orka en Ik

Een wandelende orka zette zich naast me. Dat mocht want er zat niemand. De orka zei: "Jesus."

"Jesus," dat zei hij, op z'n Amerikaans, terwijl hij met een zakdoek het zweet op zijn slapen depte.

Ik vroeg me af of de orka toevallig Amerikaans was. Dat kon want het was een dikke orka.

De orka zuchtte vermoeid op een manier zoals alleen orka's dat kunnen. Dat wil zeggen: hij gebruikte zijn spuitgat in plaats van zijn mond (zoals niet-orka's dat wel doen).

Daarna zei hij tegen niemand in het bijzonder: "Het is zo fucking warm vandaag. "

De orka sprak met een licht Zuid-Hollands accent, het soort waar je van hoort dat het eerder Brabants dan Zeeuws geoefend is.

Ik deed mijn best om mijn teleurstelling te verbergen. Een Zuid-Hollandse orka is natuurlijk oneindig minder interessant dan een in-eender-welke-windrichting-wonende Amerikaanse orka.

"Bwa." Ik vond eigenlijk dat het met die warmte nogal meeviel. Ik vond dat die orka niet zo hard hoefde te zagen en misschien maar beter iets aan zijn gewicht zou doen. Maar ik bleef beleefd. "Bwa."

De orka zuchtte nog eens en deze keer kreeg hij wat orkakwijl op mijn revers.

"Nou, sorry, hoor. Maar het is toch zo godversodemieterd warm vandaag."

"Mja. 't Is meestal wel zo warm hier, hoor."

"Nou, ja, dat is natuurlijk het probleem met dit achterlijk kutland. No offence, maar zelfs het weer heeft geen-greintje-fucking-respect voor de behoeften van de zwaardwalvis."

Dat vond ik erover. Ik keek op van mijn ijsje en sloeg mijn dreigendste toon aan.

"Fuck you, orka. Dit mijn land en je mag altijd teruggaan als je het niet aankan. Zagevent."

Daar kon de orka niet mee lachen. Hij meende dat ik geen recht had zo te spreken tegen een meerderjarige en bla-bla-bla.

Altijd maar zagen die orka's. Altijd maar zagen.

't Is niet dat ik racist ben. Mensen vragen mij soms: "Hey, gij zijt racist, of wat?", op een toon waaruit ik afleid dat het helemaal geen vraag is.

Ik zeg altijd dat ik geen racist ben. Ik ben ook geen racist. Ik verlang soms gewoon terug naar die goeie oude tijd, weet je wel. Toen orka's nog niet wandelden en nog niet spraken. Dat was de tijd.

Mijn grootvader praat er soms nog over. De tijd. En ik kan je verzekeren, dat was 'em, de tijd.

Dat was 'em helemaal.