Grijp je Moin-Moins uit de kast en zet je gezellig voor de VHS want dit vraagt om een heuse Nollywood-filmavond. Oh jawel.
Waarom? Hitler & friends declare themselves kings of the campus, biatch! Daarom!
zondag 10 oktober 2010
woensdag 6 oktober 2010
Aan de slag met Guy D'Haeseleer
Guy D'Haeseleer verdedigt met vuur de Vlaamse Belangen in Oost-Vlaanderen. Hij is een idool en er wordt niet met hem gelachen.
Of Guy komt eigenhandig die drumstokskes op uw kop kapot slagen. Ah ja.
woensdag 22 september 2010
Als een hond in een kegelspel
OK Go is de eerste band waarvan ik weet heb wiens video's consequent beter zijn dan hun songs.
Hyperballad
Niet echt nieuw, maar Björk zag er nooit wakkerder uit en die Michel Gondry blijft een kadee.
zaterdag 18 september 2010
Food Fiiiiight!
maandag 13 september 2010
Ik Zag Twee Beren...
Ik denk niet dat er veel te snappen valt, maar mooi en bevreemdend bevredigend is het in ieder geval wel.
zondag 12 september 2010
vrijdag 10 september 2010
Manyard Says Chew
Manyards Wine Gums: psychotische aanvallen met zingende elandskoppen en tijdelijk verlies van realiteitsbesef voor maar $4.49.
zaterdag 4 september 2010
donderdag 2 september 2010
Him, Me, Muhammed Ali & The Nimrod Flip-Out
In spirit met het nakende vredesakkoord (tja) op die zandkloot dat we tegenwoordig het Midden-Oosten noemen: een Joodse en Arabische auteur verenigd onder hetzelfde blogbericht. Ha! Dat heet dan: cultureel verantwoord.
"Zaire was precisely halfway between Sydney and New York. They would never meet halfway on anything again."
Ik hou van coming-of-age, ouder-kindrelaties, een subversief soort humor, exotische locaties en dit verhaal heeft het allemaal.
"Until he turned twelve, Nimrod was a shitty person. The kind of whiner that if he weren't your best friend you'd have socked a long time ago."
De man heeft er eigenhandig voor gezorgd dat Israëliërs eind jaren '90 spontaan meer kortverhalen begonnen te lezen. Nuff said.
woensdag 1 september 2010
maandag 30 augustus 2010
Ridder Obelhorn Trouwt
Ridder Obelhorn kust zijn paard op de mond. Smak, zegt hij, kwestie van de actie duidelijk te maken aan een groot publiek.
Ik, roept hij uit, ben verliefd op mijn paard. Ja, ik ben verliefd en wij gaan trouwen. Het paard zelf staat er maar ongeïnteresseerd bij. Alsof het hem niet echt kan schelen met wie het trouwt. Het moet gezegd; sletten vind je overal: in de mensenwereld, in de dierenwereld, een vriend van me is ooit versierd geweest door een promiscue rododendron. Het kent geen grenzen, die sletterigheid.
Omdat niemand protesteert (zoals hij stiekem wel had gehoopt), trouwt Ridder Obelhorn de dag daarop met zijn paard. Het is een opgeruimde gelegenheid. Wat bloemetjes hier, een paar taartjes daar, je kent het soort. Ridder Obelhorn is opgewonden. Hij heeft het de hele tijd over de huwelijksnacht. Hij zegt mij dat hij de eerste man zal zijn die een paard ontmaagd. Ik zeg hem dat ik dat ten zeerste betwijfel.
Enfin; dagen passeren zoals dat zo vaak gebeurd met dagen en ik heb een grote bestelling in de smidse dus kom voor die tijd amper mijn kot uit. Een week later zie ik hem lopen; zijn zwaard sleept triest op de grond.
Blijkt dus -- om een lang verhaal wat in te korten -- dat zijn vrouw niet alleen de sletterige maar ook de travestieterige neigingen aanleunt. Een lul zo groot als mijn linkerbeen, Edelbrecht, en dan overdrijf ik nog niet. Godmondieu, waaraan heb ik dit verdiend? Wat heb ik ooit gedaan om God’s toorn te versieren?
Ik wijs hem er op dat hij de naam van God heeft aangeslagen om een paard te trouwen.
Dat schijnt hij niet afdoende advies te vinden dus daarna stel ik hem voor om op huwelijksreis te gaan. Om de matrimoniale verschillen uit te werken, je snap waar ik op doel.
Ridder Obelhorn snapt het ook. Hij stippelt een route uit waarvan hij denkt dat ze tot romantische taferelen kan leiden, verspilt geen tijd zijn vrouw op te zadelen en vertrekt nog voor het donker de horizon in.
Toedeloe, Edelbrecht! Ju, vrouw!
En weg is hij.
Ik zie Ridder Obelhorn niet meer voor dertig jaar. Al die tijd neem ik aan dat hij dood is. Verdronken in een moeras, opzettelijk of niet.
Tot ik hem op een jaarmarkt met een zieke kip zie leuren.
Blijkt dat hij zich niet meer Ridder Obelhorn laat noemen. Ik verkoop kiekens nu. Voor kiekens is Obelhorn genoeg.
Boven een pot bier durf ik het hem eindelijk te vragen.
Hoe is dat uitgedraaid met die vrouw van jou?
Ha! Vrouw! Niet goed. Ze is er van door gegaan met mijn duurste zadel en een handvol stro. De trut.
Ridder Obelhorn en ik, wij kunnen goed met elkaar praten. We hebben dezelfde problemen, hij en ik.
We zijn allebei -- onafhankelijk van elkaar maar toch quasi terzelfdertijd -- tot de conclusie gekomen dat het leven geen blijf weet met de zwakken.
Diegenen met de klein hartjes die zich van schuchterheid opsluiten in hun smidses.
Diegenen met zo’n afstotelijk bakkes dat ze zich van armoe met hoefdieren inlaten.
Zij moeten het stellen met een sporadische zonsopgang of een biertje met elkaar.
Meer horen zij uit het leven niet te halen.
zaterdag 28 augustus 2010
Anton Tang
Nooit gedacht dat oud karton zo'n wollige moederinstincten kon losweken.
Meer heerlijk speelse luchtigheid vind je op Anton Tang's blog.
Abonneren op:
Posts (Atom)